Παρελθόν ξανά

Είναι και άλλες στιγμές, που ενώ χρονικά αποτελούν παρελθόν, υπάρχουν ακόμα εκεί στο μυαλό σου, σαν ζωντανό παρόν και κάτι μέσα σου θα ήθελε πολύ, να τις ανακαλέσει πλήρως. Ή μήπως όχι; Είναι οι στιγμές που θέτουν υπό αμφισβήτηση τις επιλογές του παρόντος. Και αυτό πονάει περισσότερο από μια κακή ανάμνηση.

Παρελθόν

Είναι διάφορες περίοδοι στη ζωή σου, που θα ήθελες να μην έχουν υπάρξει ποτέ. Και ενώ ξέρεις ότι δεν μπορείς να κάνεις κάτι για να τις αλλάξεις πόσο μάλλον να τις διαγράψεις κάνοντας απλά ένα delete, πασχίζεις να τις απωθήσεις όσο πιο βαθιά γίνεται στο μυαλό σου καταφέρνοντας εν τέλει, να αποτελούν μια μακρινή και κάπως χαώδη ανάμνηση. "Τα κατάφερα!" σκέφτεσαι "είναι τόσο μακριά μου, που δε με επηρεάζουν". Ναι, αλλά για πόσο; Ερχόμαστε, λοιπόν, στο θέμα μας.
Κάτι θα γίνει, κάποιος θα έρθει  και θα σου υπενθυμίσει, ότι όσο καλά και αν το έθαψες μέσα σου, δε σημαίνει ότι δεν υπήρξε και ποτέ. Ένα πρόσωπο, που ξαναήρθε μετά από καιρό τυχαία στη ζωή σου, ένα απλό και αμελητεό κατά τα άλλα, συμβάν, μπορεί να είναι φορέας μιας ολόκληρης εποχής, μικρής ή μεγάλης, ωστόσο σημαντικής για τον ένα ή τον άλλο λόγο. Και ξετυλίγονται οι από καιρό απωθημένες σκηνές και στιγμές στο μυαλό σου. Ξετυλίγονται, μπροστά στα μάτια σου σαν προβολές σε κάποιον προτζέκτορα. Σου γελούν χαιρέκακα, παίρνοντας εκδίκηση για τον καιρό που πέρασαν στο σκοτάδι της αφάνειας. "Αντιμετώπισέ μας αν τολμάς!" σου λένε τώρα. "Τολμάς;" Κάνε κι αλλιώς αν μπορείς. Αυτό που από μόνος σου δεν έκανες, σε αναγκάζει τώρα να το κάνεις ένα τυχαίο γεγονός . Και αναρωτιέσαι "Γιατί τώρα και αυτό; Δεν έφταναν όλα τα άλλα;;"

«Όχι όσον έρωτα ποθώ, μα όσον αντέχω….»

«Έρωτα.. βαριά όταν αγγίζεις την καρδιά λαβώνεις κάθε αρετή, μα όταν ανάλαφρα περνάς, πνοή ειρηνοφόρα. Κανείς Θεός, καμιά Θεά δεν φέρνει τέτοια δώρα. Κυρά του έρωτά μου μη με σημαδεύεις. Δώσε μου τη σύνεση  Θεά, την ήμερη απόλεμη στοργή. Δώσε μου δώρο λιγοστό. Ό,τι ήρεμο κι ό,τι γνωστό. Όχι όσον έρωτα ποθώ... Μα όσον αντέχω...»

Συνηθίζουμε να λέμε πως θέλουμε να ζήσουμε το απόλυτο, αυτό που θα μας γεμίσει με ακραία συναισθήματα και θα μας εκτινάξει στα ύψη.. Δεν σκεφτόμαστε όμως τότε πως το ακραίο ύψος έχει και το αντίθετό του, το βάθος και βρισκόμαστε ξαφνικά να παρακαλάμε να μην το είχαμε ζήσει ποτέ αυτό το δυνατό, για να μην μας πλήγωνε στο τέλος τόσο…

 Όταν μπαίνουμε στη διαδικασία να γνωρίσουμε έναν άνθρωπο, περιμένουμε μόνο τα θετικά συναισθήματα που θα γεννήσει η αλληλεπίδρασή μας μ’ αυτόν. Και αυτό είναι το υγιές άλλωστε. Το αρρωστημένο θα ήταν να φοβόμαστε και να διστάζαμε να αρχίσουμε οτιδήποτε με τη σκέψη ότι κάποια στιγμή αυτό το όμορφο θα λήξει άδοξα και θα μας πληγώσει. Ωστόσο το πιο πιθανό και φυσικό επακόλουθο είναι να τελειώσει κάποια στιγμή άδοξα ή όχι. 

Η αλήθεια είναι ότι ποτέ κάποιος δε θα είναι τόσο συνειδητοποιημένος αλλά και ψυχρός και «αναίσθητος» και και και … ώστε να μην πληγωθεί από το τέλος μιας σχέσης ειδικά αν η επιλογή της λήξης δεν ήταν δική του. Αναλόγως τον χαρακτήρα του θα πονέσει περισσότερο ή λιγότερο, όμως αργά ή γρήγορα θα το ξεπεράσει. Και αν και με κομμένα αρχικά φτερά, εν τέλει  θα βγει πλουσιότερος από αυτή τη διαδικασία και θα «ξαναπετάξει». Γιατί όσοι περνούν από τη ζωή κάποιου, πάντα κάτι αφήνουν. Και ο άνθρωπος είναι το σύνολο των εμπειριών του. Ή τουλάχιστον είναι και αυτό. Κάποιοι άλλωστε πιστεύουν ότι η ψυχή του ανθρώπου,  απαλλαγμένη σαν έννοια από κάθε μεταφυσικό μανδύα, είναι το σύνολο των εμπειριών του.

 Σε κάθε περίπτωση και όποια άποψη και να ενστερνίζεται ο καθένας η βαρύτητα που δίνεται στις εμπειρίες δεν αναιρείται. Άρα και ο πόνος τρόπον τινά, ως βασικό ίσως μέρος των εμπειριών, είναι τουλάχιστον θεμιτός. Έτσι μαθαίνουμε από τη ζωή. Μαθαίνουμε την ίδια τη ζωή. Διαμορφωνόμαστε από τις δυσκολίες. Πάντα πρέπει να μένουμε «ανοιχτοί», όσο και αν κάποιες φορές το «είναι» μας πασχίζει να κρατηθεί κλειστό. Πρέπει να δίνουμε χώρο σε όποιον το αξίζει και σε όποιον θα θέλαμε να μας κάνει να αγαπήσουμε και να αγαπηθούμε… Γιατί όποια και αν θα είναι η έκβαση, σίγουρα κάτι θετικό θα προκύψει.

And nothing stays the same

Ένα μήνα "επίσημα" χωρίς εκείνον και ακόμα δυσκολεύομαι να συνειδητοποιήσω την κατάσταση σ'όλο της το εύρος..Είναι σαν μια κατάσταση μεταξύ ονείρου και πραγματικότητας, όπου δυσκολεύεσαι να ξεχωρίσεις το αληθινό από το ψεύτικο.Είσαι μ'έναν άνθρωπο σχεδόν τρία χρόνια, κατά τη διάρκεια των οποίων μοιράζεστε σχεδόν τα πάντα και ξαφνικά όλο αυτό σταματάει και περνάς σε μια φάση εντελώς αντίθετη, εν τέλει όχι απαραίτητα άσχημη, αλλά διαφορετική. Και δεδομένου ότι υπήρχαν κάποιοι λόγοι που οδήγησαν στο τέλος της τη σχέση, αναρωτιέσαι: τι ήταν η πρωτύτερη κατάσταση; Συνήθεια; (όχι μόνο με την έννοια της ρουτίνας, οπότε και θα είχε αποκλειστικά αρνητική σημασία), Συναισθήματα ή έλλειψη αυτών; Αδιαμφισβήτητα είναι ένας συγκερασμός πραγμάτων και περιστάσεων που αν καταγράφονταν εδώ θα έχαναν το νόημά τους. Μόνο το ζευγάρι ξέρει καλά τι είχε και τι δεν έχει πια και μόνο μεταξύ τους οι σκέψεις και οι πράξεις βρίσκουν την πραγματική τους υπόσταση. Ωστόσο έχεις ή βρίσκεις τη δύναμη να συνηθίσεις στη νέα καθημερινότητα, να αναπροσαρμοστείς και να επαναπροσδιοριστείς. Να προσπαθήσεις να δεις ρεαλιστικά τη ζωή όσο αυτό είναι δυνατόν και το κυριότερο να μη σε φοβίζει το αβέβαιο που πλέον καλείσαι να αντιμετωπίσεις, κάτι που από καιρό είχες ξεχάσει, σε κάποιους τουλάχιστον τομείς. Η αέναη ροή των πάντων μοιάζει να "δίνει ρεσιτάλ" και αν αυτό σε τρομάξει δύσκολα θα αντεπεξέλθεις, αφού είναι η κινητήριος δύναμη όλων, ο λόγος ύπαρξής μας και άρα πάντα υπήρχε και θα υπάρχει για όσο διαρκεί η ζωή. Αν λοιπόν δεις τις αλλαγές που συμβαίνουν γύρω σου σαν μέρος της ζωής σου, όπως και είναι, ή ακριβέστερα αν δεις εσένα σαν κομμάτι των αλλαγών της ζωής, τότε σίγουρα θα είσαι πιο κοντά στην αυτογνωσία και αυτό είναι κάτι!

How I wish you were here....

Με κάποια τραγούδια ταυτίζεσαι τόσο πολύ σε διάφορες περιόδους της ζωής σου..Η εκάστοτε ψυχολογική κατάσταση στην οποία βρίσκεσαι κινεί τα νήματα της ταύτισης αυτής..Και είναι μια έλξη μυστηριώδης, όμορφη και δυνατή, που σε κάνει να νιώθεις πως το μόνο που χρειάζεσαι είναι να χαθείς μέσα της και να λυτρωθείς...

How I wish, how I wish you were here.
We're just two lost souls swimming in a fish bowl, year after year,
Running over the same old ground.
What have you found? The same old fears.
Wish you were here.

Αυτό το τραγούδι με μαγνητίζει μ'έναν τρόπο μαγικό. Προφανώς εκφράζει το πώς νιώθω λόγω διαφόρων συγκυριών, αλλά είναι και πολλά παραπάνω...